Dag 20 – Donderdag 26 november
FINISH DAKAR – laatste etappe, richting Campement Lac Rose [Dakar]
Jaaaaaaaaaaaaaahhhhhh komt die finish……goaaaaaaaaaaaalllllllllllllllllllllllll . Met de befaamde woorden van Hugo Walker werd de eindstreep met alle (intussen gele……) tanden bloot behaald ;>) De 4 heldhaftige teams met o.a., Lex2Chameaux en of course de 2 intussen zeer de spreken BN’ers Joris en Martijn van Team Joselyni hebben het 1e doel bereikt. Daarmee zijn we er natuurlijk nog niet, want nu wachten nog de diverse tochten naar de plaatsen waarvoor wordt gesponsord. Ook daar hebben we enorm veel zin in.
Maar toch………het grootste gedeelte zit erop en dat met een grote glimlach.
Deze dag was er een van hobbelige wegen, die na de woestijn, toch wel heel gladjes aanvoelde als zijnde een echte Deutsche Autobahn. Met een ontwricht onderstel danste we over de bulten met de ander teams achter ons aan. Iedereen was in een opperbeste stemming en de tunes “WE ARE THE CHAMPI(GN)ONS” en “YOU’ll NEVER WALK ALONE” galmde over de bakkie’s. Na bijna 1 jaar aan voorbereiding, het regelen van sponsoren, het oplappen van onze “Suus” in de avonduren, het diner en vooral de vele uurtjes dat we niet thuis waren voor ons gezinnetje en ook niet de te vergeten TOCHT die wij echt nooit, nooit en nimmer meer zullen vergeten, was het dan zover… De bordjes DAKAR waren een feit. De eindstreep is gehaald, wel vermoeid maar toch met energie voor 10, hebben we ingecheckt bij een van de vele hotelletjes die hier te vinden zijn. We hebben het zo super gehad met alle teams en ook met elkaar. Natuurlijk hebben we wel eens chagerijnig op elkaar gereageerd, maar dat is nooit langer geweest dan 19 dagen hahahaha. Nee echt geweldig hebben we het gehad.
Dankwoord:
Via deze weg willen wij onze vrouwen, Arian en Denise en ook onze oogappeltjes Joan, Sem, Lynn en Nicci die we allen heel erg veel hebben gemist bedanken voor jullie geduld, steun en liefde. Het is voor ons een extra drijfveer geweest dat jullie het in Rooi goed hadden en hebben en omarmen jullie ondanks de enorme afstand. Tevens een speciaal woord aan Erwin en Sander: Die voor de meer dan welkome geschenken zorgden, welke we in de koude uren in de sahara konden gebruiken. Het is hartverwarmend om te weten dat echte vrienden alles voor elkaar over hebben, zoals ook het bijhouden van etappeverslagen etc. Bedankt. Ook de hartverwamende berichten van onze families, vrienden, kennissen en bekenden waren super. Geweldig. Verder willen wij onze sponsoren, namens de kinderen in Busura, enorm bedanken voor jullie bijdrage in welke vorm dan ook. Jullie zijn toppers! Als laatste willen wij Johan Markgraaff enorm bedanken voor alle geweldige steun die hij ons heeft gegeven door onze “Suus” te lenen alsmede de extra goederen die niet in geld uit te drukken zijn. Je bent er echt 1 met het hart op de juiste plaats. Super.
Zo na deze emotionele woorden gaan we een pilsje pakken en bij het zwembad liggen. Hehe dat hebben we nu zeker wel verdiend.
Dag 20 – Donderdag 26 november
De grens van Mauretanie en Senegal en op naar Dakar
De grensovergang: Hier blijk je inderdaad niet lastiggevallen te worden door ‘gidsen’ die er vandoor gaan met je papieren (die je dan pas na veel geld weer terugkrijgt), en ook niet door kinderen die aan 
alle kanten aan je trekken, op je motor klimmen en er dingen vanaf trekken (donnez-moi un cadeau)….en ook niet van nationaal parkgeld (alleen een bordje wil niet zeggen dat het een nationaal park is!!!!) en al helemaal niet door de douane en de politie….nee echt….helemaal geen 7 controles en het kostte dus geen € 175,- om enkele kilometers verder te komen voorbij de grensovergangen…..nee hoor niets van dit alles. We hebben blijkbaar (nog steeds) niet goed genoeg geleerd om te onderhandelen en we betalen weer veel te veel om verder te mogen, terwijl we zeker weten dat het geen officiële tarieven zijn, best frustrerend. En dan lachen ze je ook nog eens uit in je gezicht……nee met een nederlandse mentaliteit kom je hier nergens…………………….. Dan rijden met een gids van de organisatie Senegal binnen.De eerste indruk is dat het veel kleurrijker en verzorgder 
is dan de landen daarboven. De mannen en vrouwen zijn netter gekleed. Daarnaast is iedereen erg vriendelijk, en wil niet direct van alles aan je verkopen (behalve aan de grens), hoewel dat ook in Mauretanie achteraf wel meeviel (lees a la Dijkshoorn van dwdd: jaja de extreme route zonder gids, ja we zijn de enigen die dat helemaal hebben volgehouden met zijn 4-en, dus zonder gids en extreme…….hadden we al gezegd dat we met zijn 4-en de enige waren die dit helemaal hebben volgehouden zonder gids?………..dus daar hadden we geen last van verkopers, omdat we namelijk de extreme route hadden gereden zonder gids…jahaha zonder gids).
Toch beginnen we al aan het Afrikaanse te wennen! We maken ons, muv de corruptheid, niet snel meer druk en kijken nergens meer van op. De gids die met een andere (van de 4) meerijdt heeft aanstaande zaterdag een groot offerfeest in Dakar. Blijkbaar is hij niet de enige getuige wat voor dieren je allemaal op die wrakken ziet. Ook onze auto moet eraan geloven en we hebben op het dak een mooie contructie gemaakt om een schaap mee te vervoeren. We zeggen niet dat deze is vastgebonden met touw, want dat mag niet. Ook is het schaap net niet van het dak gevallen en dienen we dus niet te stoppen om een andere contructie te bedenken zoals de kratten op het dak en het schaap achterin. Nee niets van dit alles. Wel moeten we hier uitkijken voor de scherpe regels van het verkeer. Lokaal mogen ze alles, maar bij “rijke” (en dat valt enigzins te bezien na de grensovergang) toeristen willen ze dat echt alles klopt. Niet te hard rijden, gordels aan, richtingaanwijzer gebruiken anders heb je meteen een prent, en dan bedoelen wij niet een tekening van een afrikaans kindje of zo.
Nog even wat weetjes over Senegal:
De grootste steden tijdens de volkstelling van 2009 zijn:
Dakar: meer dan 1 miljoen inwoners en Pikine met een kleine 1 miljoen inwoners.
Demografie
• Levensverwachting: 52 jaar (2009)
• Analfabetisme: mannen 52%, vrouwen 71% (2009)
Talen: Frans (officiële taal), Wolof, Pulaar (Fulfulde), Jola, Mandinka, Serer, Bambara, Sarakolé, enz.
Religie: islam 91%, christendom 5%,
Armoede: Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Senegal 33,4% van de bevolking onder de armoedegrens.
Dag 19 – Woensdag 25 november
Naar de grens van Mauretanie en Senegal
Vandaag nog even 250 km doorcrossen naar de grens en we hebben gehoord dat er een soort pub is waar je lekker bier (€ 6,- p/st) kunt halen. Ze noemen het de zebrabar, hoe toepasselijk in afrika. We komen over een grote rivier nabij de grens( de Sénégal), en dan worden we geholpen door de organisatie. Dakar helpt! We zijn met 9 wagens bij de grens en wat een samenhorigheid onderling.
We zullen de 26e nog de grens over moeten en nog 250 km tot Dakar…….we zijn er bijna boys and girls.
Dag 17+18 – Maandag 23 + Dinsdag 24 november
Naar en in de hoofdstad van Mauretanie…….Nouakchott
Vandaag op weg naar Nekschot hahaha wat een leuke woordspeling die nimmer eerder is gebruikt ;>)…..het is een toepasselijke naam voor de hoofdstad waarbij we verder zelf geen gevaar lopen.
We hebben wel gevaar met het rijden, want we hebben bezine gekocht. Deze werd gebracht met een ezel, met daarachter een karretje met daarop een vat van 217 liter. Deze moesten we afrekenen en dan werd alles volgetankt. Het vat is echt maar voor 3/4 gevuld en ook nog eens duur per liter, maar wat kunnen we anders? Nergens (op dat moment) een tankstation te vinden…………
En nu hebben we pech……de benzine (of wat het ook moge zijn) zorgt ervoor dat 2 van de 4 auto’s niet meer lopen. Waarschijnlijk een mengeling van benzine en diesel en moeten we 2 auto’s aftappen terwijl de rest doorrijdt naar een veel verder gelegen benzinestation…..Aftappen die rotzooi en wachten op goeie benzine……het komt goed. De jerrycans met nu de juiste benzine worden met de hand vastgehouden op de daken en na het aftanken zouden we dus weer op weg kunnen…….Zo hehehe we rijden weer en samen met de andere 3 
auto’s rijden we naar de grens van mauretanie en senegal, maar dat is toch nog zo’n 600 km………ff vaart maken. We slapen vanacht in een pension, de auberge sahara genaamd. Het bier is duur, maar we nemen er toch een paar. Vannacht geslapen op het balkon (zo warm) met een muskietennet over ons heen. Gek dat het in de sahara zo koud is en in de stad zo warm. Wat nog het vermelden waard is, is dat de auto’s allerlei vormen hebben behalve die we in europa gewend zijn. Geen ramen, geen deuren, geen spiegels en geen verlichting. Je maakt het hier allemaal mee……….heel erg druk en ze repareren zelfs de auto op de drukke weg en zijn totaal niet bang dat er wat gebeurt…….echt niet normaal zoals het hier gaat. Wat nou lichtgevende hesjes en op de vluchtstrook…..nee zeker niet. Ik repareer mijn auto waar deze kapot is gegaan, ook al is dat op het midden van de weg. Torens midden in de stad met machinegeweren, waarbij elke gek op een toren zo tientallen kan neerschieten op de kruisingen. Nou….wat moet je ervan zeggen……vertrouwen hebben in de mensheid (lees: mauretaniers)? Dat moet wel een andere mogelijkheid heb je niet.
Dag 17 – Zondag 23 november
bewoonde wereld?
Ha maatjes, we zijn nu in een soort herbergje aangekomen na 3 dagen extreme woestijndagen en nachten. Het waren 3 superdagen, maar zijn blij nu meer van de bewoonde wereld te zien.
Het was een zwaar parcours maar er zaten ook snelle stukken tussen. 
Onze suus heeft het weer super gedaan en alhoewel ze toch wel gebreken begint te vertonen zijn we maar al te blij dat ze ons zover heeft gebracht. De deuren gaan bijna niet meer open en dicht en de carosserie begint te scheuren, maar wat wil je na zo’n slijtageslag! Met ons gaat het nog steeds super, we zijn voldaan maar wel uitgeput. De hebben het idee dat de laatste loodjes nu niet het zwaarst meer zijn, maar dat we deze nu al achter de rug hebben. We zullen het merken de komende dagen. Groetjes van Joris en Martijn
Dag 16 – Zaterdag 22 november
nog steeds in mauretanie in die eindeloze sahara
Hoe vreemd kan het zijn om dagen te rijden zonder een weg of benzinepomp tegen te komen. Dan weet je pas echt dat je buiten de bewoonde wereld zit.
Dag 15 – Vrijdag 21 november
Sahara trip naar …….nou in ieder geval….. extreme?
Vandaag weer enkele kilometers gemaakt. Deze nacht hebben we een dak boven ons hoofd en overnachten we in een heel mooi hotel in seekweietie (?). Zo zal de plaats wel niet heten en verstonden 
wij Ikweetnie, maar hier hebben we een eigenaar van een tentje zover gevonden om de politie te bellen. Blijkbaar was hij niet gecharmeerd van onze uitspraken als “jij boef” en “jij ons afzetten met zulke prijzen”. We zijn zoals altijd maar weer de wijste en zijn uiteindelijk vertrokken. We hebben lekker gegeten in een dorp waar ze half geslachte schapen zomaar op straat laten liggen. Wat zou wakker dier en de partij van de dieren hierover te zeggen hebben? Hahaha ook nog achter de auto gesnowbord en op de toppen van duinen meerdere slalommen gemaakt. Dat was ook heel gaaf..
Dag 14 – Vrijdag 20 november
Sahara trip naar …….ja waarnaartoe?
Geen berichten meer per sms, maar live straalverbindingen via een satelliettelefoon van 
Martijn en Joris. Daar maken ook andere weg(gebruik)ers van….een doordenkertje. We moeten zover niet meer, want als je in Mauretanie zit ben je er bijna……tenminste dat zei Bram van 1100…….. %&^*?> PATS $@d!&^ KLETS………Laten we het erop houden dat hij dit zulke uitspraken niet meer zo snel zal maken………….We rijden hier over eindeloze rotsvelden en hoge zanduinen en alles op gps genavigeerd, zonder gids!!!! Wat dat betreft heel afwisselend qua soorten terrein. Het is bijzonder dat we dagenlang aaneengesloten met enkele andere rijders in niemandsland (lees: woestijn) zitten. Savonds een tentje opzetten bij de auto, een maaltijd in elkaar flansen met een glaasje water erbij en uiteindelijk proberen te slapen.
Dag 13 – Donderdag 19 november
Sahara trip naar Chinguetti
Het zijn niet meer de afstanden van weleer die we de 1e dagen reden. We moge al blij zijn als we elke dag een kleine 250 km rijden door het mulle zand van de onmenselijk 
grote sahara. En dan rijden wij nog maar op een klein gedeelte van 1 van de landen waar de sahara zich bevindt. Je kan je er gewoon geen voorstelling van maken. Vandaag zijn we op weg naar Chinguetti met deze keer voor de verandering veel zand en duinen. Dit is een stad die echt bezocht dient te worden. Ze noemen het niet voor niets de ‘Heilige stad Chinguetti’ ook wel “de 7e heilige stad der Islam”. Chinguetti is de meest typische Saharastad van de Adrar-woestijn, bekend van de mooiste duinen van Mauritanië. Deze oude stad, was ooit heel rijk geworden door de handel en werd een intellectueel centrum en welke bezongen werd door vele beroemde schrijvers. De stad werd opgericht in 1262 door de stam van de Idaouli’s. Chinguetti was zelfs beschouwd als de hoofdstad van de Moren. Wetenschappers en letterkundigen hebben er een grote hoeveelheid prachtige manuscripten uit de 11e eeuw nagelaten in de bibliotheek.
Dag 12 – Woensdag 18 november
“We zijn samen met 1100, 1120 en 1130″, wat een geweldige lui zijn dit. We lachen wat af en daar waar we hulp nodig hebben of kunnen geven gebeurd dit dan ook. Het motto van ons allen is en blijft: 
samen uit, samen thuis. Rond een uur of half zes opgestaan. Het is wel vroeg, maar een lekker ontbijtje klaargemaakt door ons chefke Martijn maakt heel veel goed. Frappant om te merken dat ondanks de droogte alles vochtig wordt in de nacht. Kleren etc drogen snachts niet echt. Alles inpakken en gaan met de banaan want we willen snel de echte sahara in. De camping is niet duur, ongeveer 8 euro voor overnachting, bewaking en gebruik van het toilet/douche. Hierbij moet je je niet teveel van voorstellen…….Het is hier erg armoedig waar wij tot nu toe langs zijn gereden, een dorre en woeste woestijn met af en toe een hokkie of tentje waar de mensen wonen en de dorpjes is ook niet best; een krottenwijk, maar ze weten niet anders en leven in veel vrijheid in vergelijking met het platte belastingland in europa. Jahahahahaha 
we gaan nu weer het woestijn in. Toch weer opletten dat we niet vast komen te zitten en we laten dus weer wat lucht laten ontsnappen uit de banden ivm een groter loopvlak en meer grip. Wat een geweldige ervaring. Het is inspannend maar zeer afwisselend rijden. Sommige stukken rijden we 70 tot wel 80 kilometer per uur en onze “suus” heeft het nog nooit zo zwaar gehad. Wat een klappen maken we en we komen regelmatig met 4 wielen los van de grond. De auto en wij schudden constant en we moeten af en toe rustiger aan doen om geen brokken te maken. Het landschap is en blijft heel indrukwekkend……..Zandduinen, dan weer een maanlandschap met zwart gesteente, het lijkt net lava en verder teveel om op te noemen. Daar waar nog wat asfalt ligt (vreemd in de duinen) dus gassen en het zijn de zelfde beelden die je wel eens op tv ziet van parijs-dakar. Grote en hoge hellingen met een dalingshoek van 20 graden is niets, maar met onze “ervaring” op een heuveltje in rooi lukt het ons verrassend goed. Zover we hebben kunnen achterhalen zijn er enkele auto’s met panne of andere problemen zoals papieren kwijt/niet goed en diefstal…….we hebben geluk tot nog toe, geen grote problemen alleen een verschil van mening over wat we die avond gaan eten. Het is tot nu toe een geweldig avontuur met een missie met veel zand, zand en nog eens zand. Het zit overal, zelfs in je neus en tussen de bilspieren.
Over Ben Amira
Op weg naar Ben Amira, rijden we langs de SNIM spoorlijn. Over dit spoor rijden tweemaal per dag de indrukwekkende 2,5 km lange treinen tussen Nouadhibou en Zouerat. In Ben Amira vinden we de grootste monoliet van Afrika, een enorme rots in de vlakke woestijn. Dit is de op 1 na grootste rots van de wereld en een indrukwekkend “heuveltje” om te aanschouwen….
We halen het einddoel niet, maar dat is zeker niet erg. Heel spannend om midden in de woestijn de tent op te zetten, een potje te maken en te zien dat ineens het licht uitgaat. Tot 
een uur of half zeven is het licht en ineens wordt het donker….en dan geintjes maken zoals: “wie heeft het licht uitgedaan?” We hebben vele mooie foto’s gemaakt, die we later nog wel proberen te plaatsen…maar het meemaken is natuurlijk beter dan van foto’s bekijken. Het geeft in ieder geval een mooie impresie. En maar zien wat de volgende dag ons zal brengen…….. We hebben overigens geen discussie gehad over de vraag of we wel of niet een gids in Mauritanië mee zullen nemen. We hebben besloten daar geen gebruik van te maken. De routes staan goed beschreven, we hebben alle waypoints, de auto is tot nog toe (ff afkloppen in het zand) in good shape en volgens de romeinen staan de gebieden als veilig omschreven. Oeps, hebben we wel de juiste boeken gekozen van deze tijd?
17 november dag 11
vandaag passeren we de grensovergangen…..het zijn er meerdere terwijl het maar 2 landen zijn. Vreemd he? Ach ja….die willen ook verdienen aan de touristen. Nou niet aan ons, door vragen te stellen, ontwijkende antwoorden te geven en een knipoog naar 1 van de militairen (die hadden we gezien op de camping op dag 9, waarover we verder niets te melden hebben) zijn we zonder teveel kleerscheuren de 1e wachtposten gepasseerd. Het zijn echt een stelletje piraten bij elkaar met al die uzi’s en kalashnikovs (ze worden ook wel mouseguns genoemd). Alle voorwerpen willen ze in hun handen krijgen (om mee te nemen), maar daar waken we wel voor. Met enkele pennen en € 10,- weten we weer verder op pad te gaan. Een militair was blijkbaar zeer content met vooral de pennen getuige het blije gezicht aan de Marokkaanse grens…….dat zal best wel met zoveel auto’s nog te passeren…..zouden ze het geld afgeven aan de regering als zijnde touristenbelasting? 
We zijn nu in een stukje niemandsland tussen de grensposten in. Er lijkt wel een oorlog te zijn gevoerd zoveel wrakken er staan. Bij de grensovergangen vragen ze wederom om de papieren en komen van alle kanten plaatselijke bewoners vragen of we geld willen wisselen. We bedanken beleefd…..op onze manier door liefkozende nederlandse taal te gebruiken die jullie van ons gewent zijn hahahaha. Nou we hebben het voor elkaar……na ons 2-en en de auto is het belangrijkste over de grens…….bier . Wel spannend om dit te verstoppen en we hadden allebei af en toe best wel hartkloppingen van de spanning. We wisten dat zou kunnen gebeuren, maar we melden het toch maar even: de komende dagen zal het bereik naar het thuisfront minimaal tot niets zijn. We zullen alles in het werk stellen onze lieftallige vrouwen en onze oogappeltjes te mailen of te bellen maar zolang wij weten dat het goed gaat aan het thuisfront zijn wij gerust. Welnu….tot eventjes later (dat zal niet langer zijn dan 4 dagen) en namens ons beiden: howdoe van team joselyni.
2e gedeelte 16 november dag 10
Het is op dit moment alleen maar rijden, slapen en wanneer het uitkomt een pilsje vatten. We zijn flink op weg richting Mauretanie en hebben op de nog een treetje goudgeel vocht kunnen kopen voor niet minder dan omgerekend 50 euri!!! Je moet er wel wat voor over hebben door zelf te rapen, waarbij we moesten uitkijken voor eventuele scherven van kapotte flesjes. Vandaag lange tocht gereden en pas laat gestopt en wat gegeten, gedronken en tijdig gaan slapen. Immers dinsdag zullen we de grens met Mauretanie passeren en dan moeten we wel scherp zijn op alle zaken die kunnen spelen bij de grenswachten.
16 november dag 10
Vanochtend om 08:30 aangereden op weg naar Laayoune wat ongeveer 600 km langs de kust is. Het zal een saaie en lange weg zijn. We komen rond 19:0 aan en gaan dus ff kilometers maken. Veel controleposten en dus flink omkopen met chocolade, pennen of eventueel wat geld. Oftwel hetzelfde als in ons kikkerlandje hahahaha Groetjes van team joselyni.
14 november dag 8
Wat een lange dag. Misschien dat ze in de 2e WO een longest day hadden, maar deze is vandaag zeker niet minder. Het mooie en belangrijkste is dat we naar alle waarschijnlijkheid bier hebben gevonden. We moeten zodadelijk naar een hotelletje komen en daar ff wachten. Ondanks de warmte overdag en de koude avonden en nachten is het totaalplaatje helemaal geweldig. Tussen de middag heerlijk zandkoeken en zongedroogde schorpioenen als voorgerecht gegeten en wachten nu op een vleesspies van woestijnrat, kameel, dromedaris en zandadder.
De dieren
Wist je trouwens dat veel dieren in de sahara, zoals woestijnratjes of schorpioenen het grootste deel van de dag verborgen blijven onder rotsen of in holen in de grond.
Daar is het koeler en vochtiger. Veel woestijndieren hebben weinig of geen water nodig. Sommige dieren halen het vocht uit de prooi die ze hebben gevangen, woestijnratjes kunnen al vooruit met het beetje vocht wat in zaadjes zit. Het vocht van deze dieren is echter al verdwenen voordat Joris en Martijn dit hebben opgesmikkeld. De mensen Normaalgesproken zijn grote delen van de Sahara door de hitte en de droogte totaal ongeschikt voor mensen. Maar er zijn plaatsen waar wel mensen wonen. Deze bewoners zijn te verdelen in drie groepen: de Arabieren, de negers en de Toearegs. De Arabieren leven vooral in de noordelijke Sahara landen. De negers wonen vooral in het zuidelijke deel. En de Toearegs is een bijzondere groep. Zij zijn altijd al nomaden geweest. Nomaden zijn mensen die geen vaste woonplaats hebben maar altijd rondtrekken in groepen.Dit volk trekt met het vee (kamelen, schapen en geiten) van oase naar oase in karavanen. Onder de grond liggen grote hoeveelheden water, en daar waar het water dicht aan de oppervlakte zit, hebben mensen putten gegraven en groeien een paar planten zoals dadelpalmen. Dit heet een oase. Hiervan is al eerder een afbeeldig geplaatst.
De mensen
Normaalgesproken zijn grote delen van de Sahara door de hitte en de droogte totaal ongeschikt voor mensen. Maar er zijn plaatsen waar wel mensen wonen. Deze bewoners zijn te verdelen in drie groepen: de Arabieren, de negers en de Toearegs. De Arabieren leven vooral in de noordelijke Sahara landen. De negers wonen vooral in het zuidelijke deel. En de Toearegs is een bijzondere groep. Zij zijn altijd al nomaden geweest. Nomaden zijn mensen die geen vaste woonplaats hebben maar altijd rondtrekken in groepen.Dit volk trekt met het vee (kamelen, schapen en geiten) van oase naar oase in karavanen. Onder de grond liggen grote hoeveelheden water, en daar waar het water dicht aan de oppervlakte zit, hebben mensen putten gegraven en groeien een paar planten zoals dadelpalmen. Dit heet een oase. Hiervan is al eerder een afbeeldig geplaatst.
Toch weten enkele dappere strijders dit gevaar tevens te trotseren en ondernemen een nu al geslaagde poging om dakar te bereiken. Deze dappere helden zijn Joris en Martijn en zullen op de avond van de 14e nog 1 1/2 uur gaan rallyrijden naar Iznit. Toen de vraag werd gesteld of het iswel of Iznit was werd de hoorn erop gegooid. Dat was dus een minder geslaagd grapje…….hahaha. Een sms bericht van Joris: ” hallo vriendjes, na een dolle rit van gisteren langs ravijnen en dus grote hoogtes hebben we overnacht op camping Aglou-plage. Niet te verwarren met cont-is-plage in frankrijk. Het lijkt wel een homo-camping. Hier stroken de berichten niet meer met de aangereikte gegevens en blijkt dat ze een extra nacht hebben besteed op deze camping? Zou het te maken hebben met de soort camping of waren ze echt moe?
13 november dag 7
We hebben gisteren een hele gemakkelijke dag gehad en zijn op een gegeven moment gestopt op een mooi camping. Dit is overigens in het plaatsje Agdz en dus niet te verwarren met Agadir, Tata of M’Hamid. Heerlijke lokale gerechten gegeten wat ontzettend lekker is. Niet dat Martijn niet lekker kan koken, maar ik ben blij een keer wat binnen te houden. Het is wel ontzettend duur want voor 90 dirham kregen we dus thee en plaatselijke gerechten. Overigens is dat voor 2 man en dus voor een schamele 8 euries gegeten en gedronken. Geen cent teveel zou zeeuws meisje zeggen……maar toch hebben wij besloten 100 dirham te geven en de 10 tip achter te laten. Goed uitrusten want we hebben morgen wel een mooie, maar lange rit te gaan. Wat is het toch weer koud savonds en snachts. Volgend jaar dus maar dikkere slaapzakken meenemen …:>)
12 november dag 6
We zijn toch elke dag wel vroeg wakker. De slaapzakken zijn toch wel dun en we hebben het best wel koud. Joris probeert, met behulp van een kadootje van Erwin en Sander, in mijn slaapzak te komen maar heb daar nog geen behoefte aan. Ik, Martijn ben rond half 5 opgestaan en dus niet eens door een moskee. Joris volgt niet veel later en samen zien we het langzaam licht worden. Maar wat is die donkere hemel met ultra lichte sterren bijzonder, het is net een sprookje zo mooi. De andere teams met wie we samen zijn, slapen wel uit en wij zorgen zoals zovaak voor het eten.
Dit willen we voor geen goud missen. Voordat de rest wakker wordt zorgt Joris voor Sfenj Matalt, echte marokkaanse broodjes. Samen met team 1100, Bram en Bas, team 1121, Ido en Stephan nuttigen we het overheerlijke ontbijt waarna we op weg gaan. Wat nog het vermelden waard is dat we hadden geslapen op een soort van camping nabij een oase en daarvan sturen we dit plaatje..over niet te lange tijd zal 1121 ons gaan verlaten omdat ze met de volvo niet de extreme route zullen rijden.We zijn nu in een dorpje en zijn een steegje geloodsd door een hele goede lokale “vriend”….. Hij bracht ons met een marokkaanse tuktuk door allerlei steegjes. Geweldig om zoiets mee te maken…..hij brengt ons bij een markt…………………..en hebben net wat vlees gekocht! Het ziet er smerig uit, maar wordt nu klaargemaakt en …ach ja …wat moet je hier nou van verwachten??? Dit maakt het extra spannend, want de auto’s hebben we achtergelaten en het is maar de vraag of we ook weer terug worden gebracht…..we weten echt niet meer waar we zitten! Wel van plan zodadelijk nog wat in de duintjes te gaan spelen. Het dorpje van net wordt ook wel rissani genoemd…..nou dat weten we dan ook weer. Het is in de buurt van Algerije in de buurt van Merzouga zoals op 
onderstaande kaart is te zien. We hebben het veilig overleefd en zijn netjes teruggebracht. Was wel weer indrukwekkend en super gaaf omdat we nog in kleine lemen huisjes zijn geweest met golfplaten waar ze illegaal bier verkochten. Dit hebben we eigenlijk nodig omdat we Brabanders zijn en alles delen. Echter we zijn ook Nederlanders en willen niet teveel betalen. € 2,- voor flesjes bier is teveel van het goede en dat doen we dus maar niet……we gaan het later maar elders proberen. Punt is wel dat we dus niks meer hebben en dat merken de andere teams nu ook. Ido zei nog………moet ik dan nu melk drinken bij het ontbijt omdat jullie geen bier meer hebben? Het duurde een half uur voordat hij zichzelf kon uitgraven in de sahara. Voor de rest dus geen problemen. Tijdens de oefening in het mulle zand hebben we toch wel geconsteerd dat de banden iets te hard waren. We zijn door 2 andere auto’s losgetrokken en hebben de banden op 1 bar gezet. Het blijft moeilijk maar geven de moed niet op. Tot later Team Joselyni
11 november dag 5
Wij maken echt geen verschil tussen mensen die anders geloven, maar als een stuk 40 malloten van de 
toren lopen te bleren om 05:00 dan worden we toch wel chagrijnig. Ondanks dat we elke keer vroeg gaan slapen……..;>). Dit is dus zo’n befaamde moskee (FES), wel heel mooi alleen ….WAAROM ZO VROEG en waarom geen top 40 muziek of zo? We willen nogmaals aangeven, en dat hebben we al vaker gedaan, dat het landschap niet normaal mooi is, je gelooft je eigen ogen niet. Het is zo anders dan het vlakke land in Nederland. Daar is helemaal niets mis mee, maar het is natuurlijk superrr dat we dit mogen meemaken. Dit zullen we echt niet zomaar vergeten. Dan weer woestijn en dan weer groene landschappen….het lijken wel oases. We gaan over een paar uur de zandduinen in en kunnen niet wachten om te kijken wat “suus” nou werkelijk aankan. Later die dag……..We zijn aangekomen in het plaatsje Merzouga, niet gedacht maar we hebben toch de iets snellere route genomen om tijdig te arriveren. (Zie foto). 
Het is toch wel vermoeiend rijden zonder stuurbekrachtiging en ondanks dat we elkaar goed afwisselen. Terwijl ik, Joris, de auto helemaal was en stofzuig (wat een zand zeg!) is Martijn intussen bezig als dessert chef kok om een overheerlijke macaroni klaar te maken. Martijn is een bovenstebeste kok en ik, Joris, heb besloten om daar gebruik van te maken door hem te stimuleren op zijn kwaliteiten. Hij leest dit pas als we terug zijn en dan heeft hij intussen 24 
avondmaaltijden voor me klaargemaakt terwijl ik nog even nageniet van de bijzondere dag die we wederom hebben meegemaakt. Op tijd gaan slapen om de dag erop een beetje in de zandbak te gaan spelen…
10 november dag 4 2e gedeelte
we een pistool bij ons hadden……. Door slim te acteren en waar nodig een grote mond zijn we na 2 uur toch de grens over. We zullen nog beter moeten leren om ons geduld te bewaren want dit zal n.a.w. nog veel extremer worden. Over extreem gesproken: we gaan weer op weg om meteen de extreme route te nemen. Op weg naar Fes ongeveer 250 km denken wij……maar je weet het bij ons nooit (lees: Malaga). Ze zeggen dat dit gedeelte het moeilijkste is…..nou kijk maar naar de foto en beoordeel zelf. Groetjes van Marti en Jori
tranen gekost, ach ja zo maken we tenminste nog wat mee…..hahaha. De rest van de avond dus vrij en dat hebben we dan ook maar een keertje gevierd met enkele pilsjes en zijn wij samen aan het kokkerellen en maken we een overheerlijk soepje met daarin oa zilveruitjes en knakworsten. Vreemd om te zien wat een lekker geurtje met iedereen doet, want vele rijders kwamen bij ons effentjes “mee-eten”. Tijdig gaan slapen, ahum, om dinsdag op tijd op de cruiseschip te zijn. Overigens waren er blijkbaar anderen die misselijk waren geworden van de overheerlijke soep.8 november 2e gedeelte
Wat zal Spanje toch mooi zijn als het niet regent……niet dat we daarvan iets meekrijgen want het giet de hele dag en samen met de bergen is dit behoorlijk zwaar voor onze “suus”. Zondagavond tot een uur of 8 doorgereden om zo’n 650 km te eindigen vóór algeciras om daar op die mooie en bijzondere luxe boottocht naar ceuta (zie foto) 
in Marokko te varen. Als onze suus een amfibieauto was hadden we de tocht zonder de boot gemaakt maar we weten intussen al 2 dagen dat de auto zo lek is als een zeef. Over panne gesproken: We hadden eventjes een probleem met onze achteruit versnelling….dat wil zeggen: die deed het niet meer. Gelukkig zijn wij er samen uitgekomen, Martijn heeft dit gefixt en Joris nam intussen een sigaretje. Ja, de taken zijn goed verdeeld. Het is voor het eerst tijd voor een pilsje na wederom een lange trip, want die hebben we wel verdiend na zoveel kilometers. Uit een korte maar krachtige interview blijkt dat ze (bijna) op 1 lijn zitten:
“Ondanks kleine problemen met de suzuki, het weer en het gesnurk van Martijn ben ik zeer verheugd dat het op alle vlakken zo goed gaat aldus Joris”.
“Volgens Martijn is dit voornamelijk te danken aan 1 persoon, maar hij wil geen namen noemen want dan valt Joris namelijk door de mand”
8 November 2009
Dat ze dit ook maar meteen in het overdreven doen is bekend bij menigeen. Rond half tien de volgende zondagochtend werd via sms te kennen gegeven dat er tot half zeven in de ochtend waren doorgereden en nog maar 100 km voor espana zitten. Toen is besloten om een tukkie te doen van maar liefst 1,5 uur in de krappe wagen. Je kan je voorstellen hoe dat eruit heeft mogen zien. Vanwege enorme regenval hebben ze wel een kleine lekkage bij de dashboard, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Samen met Les2Chameux en team Sotos, beter bekend als Geert en Ruud zijn ze weer onderweg naar het zuidelijke punt van Spanje.
7 November 2009
mmer 1106 zijn gestart rond de klok van 11 uur in de ochtend. Uiteraard was iedereen verheugd, maar er werden toch ook diverse tranen weggepinkt door menigeen. Het is ook niet niks om 28 dagen en nachten je gezinnetje alleen via telefoon en af en toe sms te spreken. Maar met vele foto´s, geluksamuletten en diverse snuisterijen zullen de helden toch de tocht gaan maken van ruim 7500 kilometer. Met een volgepakte SUZUKI vertrokken ze voor de 1e kleine etappe naar Hazeldonk nabij de Belgische grens. Aldaar werden ze begroet door een deel van de familie, die was meegereden vanuit Amsterdam, vrienden, kennissen en bekenden. Rond half 1 zouden de boys aankomen, maar vanwege benzine tekort bij Bas en Bram / team Les2Chameaux – nr 1100, werd dit dus een kwartier later. 
Hierbij merk je meteen hoe iedereen erin zit, helpen waar nodig en dat zal mogelijk nog wel eens gebeuren. Het is overigens geweldig om alle autos langs te zien komen, daarvoor moet je echt alle foto´s bekijken van de andere teams. Deze zijn oa te zien via www.amsterdamdakar.nl. Na ongeveer 1 uur en een bakkie koffie was het tijd om de weg te vervolgen. Helaas was de 5 bij 1 meter papieren rol voor Joris en Martijn niet te zien vanwege een niet te voorziene omleiding voordat de snelweg wordt gevonden. Balen maar de foto´s zijn het bewijs dat er wel werd gepoogd om ze een hart onder de riem te steken.. Blijkbaar reed er nog een dwaas een tijdje toeterend door Belgie mee voordat deze afhaakte en zijn weg vervolgde richting Nederland. Vanwege enkele files in noordelijk Frankrijk hebben Joris en Martijn besloten om wat meer kilometers te maken.
